تف جوشی لیزری انتخابی (SLS)

این فناوری  پرینتر سه بعدی از اواسط دهه 1980 در دسترس بوده است. یک لیزر اسکن پودر مواد ریز را برای ساختن ساختارها لایه به لایه ترکیب می کند، همانطور که یک بستر پودر به تدریج پایین می آید، و یک لایه جدید از مواد به طور مساوی پخش می شود. سطح. سطح وضوح بالا (60μm) ممکن است به دست آید، و از آنجایی که ساختارهایی که چاپ می شوند توسط پودر اطراف پشتیبانی می شوند، هیچ ماده پشتیبانی لازم نیست.

پلیمرهای مورد استفاده در این فرآیند دارای نقطه ذوب بالا (بالاتر از دمای استریلیزاسیون اتوکلاو) و خواص مواد عالی هستند، 61،62 اشیاء ساخته شده به این روش به عنوان مدل های مطالعه آناتومیک، راهنماهای برش و حفاری، مدل های دندانپزشکی و برای مهندسی مفید هستند. نمونه های اولیه طراحی با این حال، حفاری و آماده‌سازی برخی از مواد دشوار است و خرید، نگهداری و راه اندازی این فناوری پرهزینه است، بنابراین به مقادیر زیادی هوای فشرده نیاز دارد. مواد ذاتاً گرد و غبار هستند، برخی از الزامات بهداشتی و ایمنی را دارند و کار کردن با آنها نسبتاً نامرتب است.

مواد موجود عبارتند از نایلون، که شاید همه کاره ترین، انعطاف پذیرترین مواد الاستومری، و مخلوط های نایلونی حاوی فلز است. یک امکان جالب برای ایمپلنت های پزشکی استفاده از کتون پلی اتر اتر (PEEK) است، اگرچه این امر مستلزم دماهای بالا و کنترل پیچیده است - و مقدار زیادی هدر رفت.

توانایی پرینتر سه بعدی در فلزات در دنیای دندانپزشکی فوق العاده هیجان انگیز است. طیف وسیعی از فلزات و آلیاژهای فلزی از جمله تیتانیوم، آلیاژهای تیتانیوم، آلیاژهای کروم کبالت و فولاد ضد زنگ در دسترس هستند. پروتزهای جزئی پرینتر سه بعدی و چارچوب های پروتز در حال حاضر به این روش ساخته می شوند و برای چارچوب های پل ایمپلنت ممکن است فناوری با فرآیندهای فرز ترکیب شود تا اتصالات با دقت بالا ایجاد شود. این فناوری به طور کلی همان چیزی است که برای پلیمرها در بالا توضیح داده شد، اما این دستگاه ها ممکن است توسط سازندگان مختلف به عنوان "ذوب لیزری انتخابی" یا "پخت مستقیم لیزری فلزات" توصیف شوند.

فرآیند پرینتر سه بعدی خود ممکن است ساده باشد، اما پس پردازش قطعاً ساده نیست و پودرهای فلزی ریز و حتی ضایعات نانوذرات ریزتر یک چالش بهداشتی و ایمنی بسیار مهم است. در حالی که ممکن است خود پرینتر سه بعدی به راحتی در لابراتوار دندانپزشکی جای گیرد، تجهیزات پس از تولید مرتبط حداقل به همان اندازه فضای اشغال می کنند. در حالی که در تئوری استفاده از یک دستگاه برای چاپ در مواد مختلف ممکن است عملی به نظر برسد، در عمل تمیز کردن کامل دستگاه بسیار دشوار است و مطمئناً تغییر بین فلز قابل کاشت و ماده ترمیمی اصلاً عملی نیست.

در تولید دسته ای کوچک، فناوری پرهزینه است و ریخته‌گری همچنان جذابیت‌های زیادی دارد. با این حال، در یک ماشین اختصاصی بزرگ، می توان به طور همزمان 400 تا 500 روکش روکش را در یک دوره 24 ساعته چاپ کرد. علاوه بر این، روکش‌ها ممکن است در مواد کم‌هزینه‌تری چاپ شوند که به‌طور سنتی کار کردن با آن‌ها سخت‌تر از آلیاژهای طلا، مانند کروم کبالت است، اما استحکام اتصال چینی خوبی و خواص مکانیکی عالی دارند.

در کاربردهای جراحی، این فناوری امکان تولید دسته ای ساده ایمپلنت‌ها را برای کاربردهای ارتوپدی و برای ایمپلنت‌های دندانی فراهم می‌کند، و برای استفاده در تولید کرانیوپلاستی تیتانیوم در جراحی دهان و فک و صورت در نظر گرفته شده است.